Zaburzenia czynnosci skurczowej
Posted on 30 November 2006

Według Cretiusa w zależności od etiopatogenezy zaburzeń czynności skurczowej wyróżnia się trzy kierunki postępowania: 1) postępowanie terapeutyczne w pierwotnie słabej czynności skurczowej, 2) postępowanie terapeutyczne w czynności skurczowej z podwyższonym napięciem i dyskoordynacją czynności skurczowej, 3) postępowanie położnicze mające na celu zapobieganie powikłaniom przy omawianych zaburzeniach czynności skurczowej, zwłaszcza prowadzącym do przedłużania się porodu. Podstawą terapii jest prawidłowa diagnostyka poszczególnych form zaburzeń czynności skurczowej. Zasadniczą trudność stwarza rozgraniczenie pomiędzy czynnością typową dla późnego okresu ciąży i nością skurczową pierwotnie słabą. Jak wcześniej wspomniano, zasadniczym elementem porodu jest skracanie i rozszerzanie szyjki macicy. Rozwarcie na 2 cm jest granicą pomiędzy czynnością typu przedporodowego a porodem w toku. Według Cretiusa przy pierwotnie słabej czynności skurczowej można odczekać z postępowaniem terapeutycznym nawet do 12 godzin. W praktyce klinicznej przy badaniu ciężarnej przed porodem często stwierdza się, zwłaszcza u wieloródek, że kanał szyjki jest drożny na 1 lub 2 palce. Postęp w skracaniu i rozwieraniu się ujścia macicy przy rytmicznej skoordynowanej czynności skurczowej pozwala na uchwycenie początku porodu.